Liever echt dan perfect

Perfectionisme is een van de grootste valstrikken van intelligente mensen. Terwijl het juist de kleine imperfecties zijn die het leven mooi maken.

Wacht jij op de perfecte baan voordat je in actie springt om een nieuwe uitdaging aan te gaan? Wacht jij op die knappe prins op dat witte paard? Kan je niet de deur uit voordat je onberispelijk gekleed bent? Laat het los. Want je perfectionisme kan je behoorlijk in de weg zitten.

 

Liever echt dan perfect

 

Er is natuurlijk niks mis mee als je de lat hoog legt. Ook niet voor jezelf. Maar er komt een moment dat je moet beslissen dat je soms voor ‘goed genoeg’ moet gaan.

 

Als jezelf erop betrapt dat je altijd de kleine onvolkomenheden aangrijpt om geen actie te ondernemen, dan is het bijvoorbeeld tijd voor die beslissing. Wacht je op het perfecte moment om een overstap naar een nieuwe baan te maken? We hebben nieuws voor je: er ís geen perfect moment.

 

Met creatieve dingen werkt het net zo, of het nou gaat om een schilderij, verhaal of een rapport op het werk. Als je pas tevreden bent als je werk perfect is, ben je tot in de oneindigheid aan het schaven en schuren. En of het daar nou persé beter van wordt is maar de vraag.

 

Met andere woorden: je kunt beter wél vooruitgang boeken in imperfecte omstandigheden, dan géén vooruitgang doordat je wacht op het perfecte moment. Liever echt dan perfect.

 

Ongetemd perfectionisme leidt tot risicovermijdend gedrag, maakt het ontzettend moeilijk om creatieve dingen af te krijgen, en vaak is het ook nog eens zo dat het perfecte waar je naar op zoek bent niet eens bestaat. Het maakt niet uit of het is omdat je onmogelijk hoge standaarden stelt voor jezelf, of dat je onhaalbare verwachtingen hebt van de wereld om je heen. Als je alleen maar tevreden bent met het allerbeste, weet je één ding zeker: dat je nooit tevreden bent.

 

Last van de filters

 

Voordat je je slecht over jezelf gaat voelen omdat je inderdaad last hebt van dat gevoel dat het nooit goed genoeg is: geen zorgen. Het is helemaal niet gek dat je je zo voelt. Er is één specifiek mechanisme dat je waarschijnlijk dwars zit: dat je appels met peren vergelijkt.

 

Je stelt jouw eigen interne belevingswereld, inclusief al je emoties, je kennis over je zwakke plekken en nog veel meer bagage, tegenover wat andere mensen van zichzelf aan jou laten zien. En dat is vaak een veel meer gepolijste, gefilterde versie van wat er zich van binnen afspeelt.

 

Als je die twee dingen met elkaar vergelijkt, is het niet gek dat jij je onzeker voelt over dingen die andere mensen zo gemakkelijk lijken af te gaan.

 

Imperfectie is mooier

 

Dus laat het gaan. Laat je streven naar het perfecte gaan en omarm je imperfectie. Vier je falen. Je zult zien dat het leven er makkelijker en een heel stuk leuker van wordt.

 

Je wordt er avontuurlijker van, doordat je minder de neiging hebt om risico’s uit de weg te gaan. Tuurlijk, je gaat er dan misschien ook vaker door onderuit, maar daardoor leer je ook je falen meer te relativeren.

 

Accepteer dat het leven juist kleur krijgt door de hobbeltjes en de deukjes, en dat het juist je gebreken zijn die je interessant maken.

 

Laat gaan die drang naar perfectie. Laat gaan die zoete sprookjes en ga voor het échte leven. Het gras is hier misschien niet groener, maar het is tenminste ook niet van plastic.